IMPACT

Today was another day at the university, one of the last course days of my course on CSR Management. The morning was spent on discussing methods of measuring (social) impact and a method of giving financial value to environmental impact. At the end of the morning a few people started discussing some initiatives which are aimed at creating more awareness amongst individuals and/or companies about sustainability issues.

Of course, I couldn’t resist and I pitched No Impact Week as well, especially because this week is having it’s second Dutch edition in November. Predictably, our course coordinator asked me what impact this week (I have done it twice now) had had on me personally.

And, predictably, I always think of the best answer afterwards. I said something about eating organic most of the time, using my Dopper for tap water, etc. But later on I realized something else – the impact it really had on me.

Taking on the challenge of No Impact Week (NIW) two years ago has slowly but surely put me on the path of a career shift, which is what I am currently working towards. Curiousity about what it would mean to my own life to live ‘No Impact’ for a week was what made me take on the first week. That has led to a growing collection of books read on issues on sustainability, gathering a group of colleagues the next year for the first country-wide NIW, attending seminars and conferences on CSR & sustainability etc. All of this has led to the realization that this is something I don’t just want to read about, but that I want to do something about.

And that meant going back to school as a first step. The course is almost done, I’m excited about my final assignment for the course which we are piloting in November and I can’t wait to find out what will be next in this journey to new discoveries.

Exploding China

Indrukwekkend. Eigenlijk is het gewoon een debatavond. Maar met een beetje extra.

En dat is te zien. Een uitverkochte Rabozaal van de Stadsschouwburg. Een overwegend jong publiek, met hippe brillen en kapsels. En dat voor een avond gewijd aan de nieuwe megasteden in China, waar wij nog nooit van gehoord hebben.

Daan Roggeveen & Michiel Hulshof begeleiden ons door de avond, we zijn hier tenslotte vanwege hen: het is de boeklancering van hun boek How the city moved to Mr. Sun, het resultaat van een driejarig project. Het boek beschrijft 16 Chinese steden. Van het enorme Chongqing tot het onuitspreekbare Shijiazhuang en het verre, mysterieuze Kashgar. Allen miljoenensteden waar alles hard groeit: de economie, de bevolking en alles wat daar bij hoort. Hun boek beschrijft en toont deze steden en de mensen die er wonen.

De avond is een leuke mix van humor (leer 1000 mensen ‘Ik hou van je’ in het Chinees zeggen), informatie (historische ontwikkeling van Chongqing), exotisme (‘gekke’ Chinezen die Franse paleizen nabouwen), muziek en discussie over hedendaags China in een clubsfeer. Tussendoor maken we door korte intro’s op de verschillende onderdelen kennis met de steden en families uit het boek.

Conclusie van de avond is dat zich een enorme verandering voltrekt in de binnenlanden van China. Is Chongqing over 20 jaar net zo bekend als Chicago?

De paneldiscussie over deze en andere vragen wordt wat te tendentieus geleid naar mijn smaak (door oud-China-correspondente Joan Veldkamp) maar de twee panelleden (beiden van de Universiteit Leiden) weten goed de nuance in hun verhaal te leggen.

En de toekomst? Ook de Chinese panelleden kunnen (willen?) daar geen goed antwoord op geven. Maar duidelijk is dat China voor grote uitdagingen staat: sociaal, economisch, politiek – waar ook wij nog genoeg van zullen merken.

Leuke avond, slim gebruik gemaakt van de verschillende elementen en ik heb nooit geweten dat je dus op deze manier een debat over China hip kan maken.

Ik kijk uit naar het boek.