Tokyo: ready to go

Tokyo

Sunday night, and I’m writing this after a whirlwind weekend in Osaka and after having prepped my meetings for tomorrow this evening in Tokyo.

Tomorrow is the start of a week to discover in person (instead of through reading online articles or books) what is really happening with corporate social responsibility and sustainability in Japan. Is it on the agenda here? And if so, what are the main issues? Some (many?) things* in daily life in Japan make me wonder if it is a concern at all for people living here, so I guess there’s only one way to find out.

I’m very excited to be heading into this week, one of the biggest things yet to do in my short career as an independent advisor on these topics. I have many questions to hopefully have answered this week, but at the same time I have no idea really what kind of results this week will bring. I do know one thing for sure: I’ll be one step closer at being successful in my work.

It’s also the first time to be on a work trip that I’ve put together completely on my own – and this feels good as well. Especially because the last few days have seen the addition of several new meetings during this week which means I know have a varied and interesting week ahead of me. I have meetings with business (both Japanese & Dutch), with academics working on CSR & sustainable urban development, with several organizations promoting CSR & sustainability in one or the other. And I have a few places on my list to visit while I’m here: the newest co-working space in Tokyo based on a Dutch concept and an exhibition on ‘design for the future’ to name a few.

I hope to be sharing my ideas and thoughts about this week as they form, and of course to show you a little more on what Tokyo is like. To be continued!

—-

* to name a few of those things: the plastic EVERYWHERE, heated toiletseats, difficulty in eating vegetarian, etc. I will write some more about these later.

Tadaima, Osaka

Osaka / dinner at a great izakaya

Arriving back in Osaka is always good – it’s a city I know, where I can wander around a bit without feeling lost, and where I don’t have to feel guilty about not doing something exciting and new every minute of the time I’m here – as I would in an unknown city.

Nevertheless, this time I look around me a bit more those first few hours in the city – or even, on the way from the airport. The drive from the airport to the city takes you through industrial Kansai: a long stretch of the Osaka port, metal and steel refineries, LNG storage, logistics hubs and much much more.

Again, this time, I think that cities in Asia (or at least the big cities in China & Japan) are like cities of the future: the images we know from sci-fi movies with endless city, skyscrapers as tall as we can imagine, quadruple fly-overs. In Osaka this is not surprising, as it is the third city in Japan with an industrial base to match.

Nevertheless, happy to be back and to be ending the day in a relaxed izakaya with great food, a beer and listening to the banter in Osaka-ben around me.

Pause. Rewind.

Mini DV Deck
Picture via Flickr/bredgur

Zojuist zag ik een eerste voorproefje van het resultaat van een groot project waar ik inmiddels bijna een half jaar mee bezig ben. Toen ik begon, ben ik op een rijdende trein gesprongen, die ik weliswaar af en toe even op de rem heb kunnen zetten of even een (kleine) omweg heb laten maken – maar eigenlijk is het de afgelopen maanden vooral een kwestie geweest van proberen vast te houden en hopen op tijd te kunnen bijsturen.

En dat maakt het moeilijk om bij een resultaat uit te komen waar iedereen op deze volle trein blij mee is.

Het is het gevolg van een project dat snel moest beginnen waardoor er geen tijd werd gegund om echt even terug te gaan naar die basis: wat willen we bereiken en hoe willen we dat doen? Als nieuweling in het team realiseerde ik me toen ook niet hoe torenhoog de verwachtingen waren, en hoe verschillend de meningen en belangen. Maar dacht ik ook dat ik maar het beste gewoon mee kon doen.

Intussen zijn we dus bijna bij dat resultaat aangekomen. En mijn verwachting dat dat er mooi uit zal zien, heb ik zojuist bevestigd gekregen. Dat is zeker ook te danken aan een creatieve uitvoerder van deze klus. Maar toch, stiekem zou ik graag opnieuw beginnen en tijd maken voor het verkennen van die belangen, voor het achterhalen van het doel waarmee we dit doen om op die manier nu met het volste vertrouwen te weten dat iedereen zijn stem herkent in dit resultaat. En zeker te weten dat we dat doel gaan behalen.

FairPhone – almost here?

Last week I wrote about fair fashion, but a topic which is possibly even more complex is fair electronics. The more information gets out about the supply chain of producing electronics – and let’s face it, don’t we all live with our cell phones, laptops, e-readers, tablets? – the more it seems that there is no good done in any part of it. Whether it’s materials (such as conflict minerals) or local labour circumstances (such as the issues that came out at Foxconn several times last year), it seems it would be pretty much impossible to make a fair smartphone – exactly because of those complexities in the supply chain.

A Dutch start-up is courageously trying to do exactly this: produce a fair phone. Or at least, one that is as fair as feasible currently. I’ve been following the company as they share their dilemma’s and the choices they need to make, such as which Chinese production partner to work with.

I admire a group of people like this, who see a problem and set out to find a solution to this problem. And be honest about it. It may not be quite 100% fair just yet, but it’s looking more and more likely that it will be the next best thing – by a long way.

It’s also starting to look very likely that this might be the answer to my personal dilemma of whether or not to get a smartphone…

Van chaos naar structuur

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om een ‘educatieve’ presentatie te geven bij een nieuwe Toastmasters club in Almere. Ik ben al jaren lid van Toastmasters, een organisatie waar je leert om goed te spreken in het openbaar. En in plaats van dat het – zoals in het begin – gaat om die zenuwen te overwinnen en om met vertrouwen voor een publiek te staat, is het al een tijd lang gewoon leuk geworden. Leuk: om een mooi verhaal te vertellen of om te bedenken hoe je jouw boodschap het beste kunt overbrengen aan je publiek.

Maar, aan andere mensen vertellen hoe zij het beste een goede speech in elkaar kunnen zetten, terwijl ik daar zelf altijd heel chaotisch in ben, is toch wel weer een nieuwe uitdaging. Ook omdat praten over de structuur van een speech gewoon een heel saai en droog onderwerp is. Hoe maak je dat nou leuk en vermakelijk?

Inspiratie zit gelukkig in een klein hoekje, en bij het opruimen van mijn huis kwam ik een bolletje blauw touw tegen wat ik ooit eens heb gebruikt bij een teamdag om te laten zien hoe belangrijk verbinding is. Want zolang iedereen het touw vast houdt, gaat het goed. Maar laat ook maar één persoon dat touw los, dan wordt het chaos en raak je de verbinding kwijt.

En eigenlijk is het ook zo met de structuur van een speech. Die heeft ook verbinding nodig. Van opening naar je argumenten naar een goede conclusie. En dat symboliseerde dat blauwe touw (of ook wel: de bekende rode draad): je belangrijkste punten moeten met elkaar verbonden zijn, anders wordt het een grote berg spaghetti.

Op zoek naar duurzaamheid in Japan

“Maar, hoe doe je dat dan?” is de vraag die ik vanmiddag terug kreeg toen ik een collega bij de koffie vertelde over mijn reis naar Tokyo. Ik schreef al eerder dat ik daar ga praten met mensen over maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaamheid in Japan, en op dit moment ben ik afspraken voor die week aan het plannen.

Maar, hoe doe je dat dan? Hoe kom je dan aan al die afspraken?, wilde ze wel eens weten. En inderdaad, misschien is dat helemaal niet zo voor de hand liggend als ik denk. Want waar begin je als je op zoek bent naar mensen die iets zinnigs te zeggen hebben over deze onderwerpen?

Om die onbekende mensen te vinden ben ik begonnen bij de mensen die ik al wel ken: zij weten misschien niet direct iets over duurzaamheid maar wel over Japan. En dus kunnen ze me vast verder helpen. Een van mijn eerste emails voor een afspraak ging daarom naar de Nederlandse ambassade in Tokyo, waar ik jaren geleden stage liep en ook nu nog goede contacten heb – niet toevallig door mijn vorige werk. De afspraak staat, maar ook een introductie naar iemand anders.

Die introducties zijn belangrijk. Ik merk dat dat er voor zorgt dat ik sneller ergens binnen ben dan wanneer ik out of the blue een onbekende email. Tja, zakendoen in Japan heeft nou eenmaal te maken met persoonlijke relaties. Maar aan de andere kant, zo werkt dit in Nederland toch ook? Mijn netwerk inzetten en via hen weer een volgende stap zetten is ook hoe ik hier te werk ga.

Bangladesh and the long road to ‘fair’ fashion

When it comes to news on CSR in Asia, this week has been all about the collapsed factory in Bangladesh. As I’m writing this, the news is announcing a still rising death toll, up to 500+ by now.

A tragedy. And I feel it does show that the prices we pay for our clothes in Western Europe are not sustainable, least of all for the people who manufacture these clothes. Would it kill us to pay a few euro more for a t-shirt so that other people can have a slightly better standard of living?

The problems in Bangladesh’ textile production industry aren’t new, and a search on the BBC News site will bring up reports from many accidents over the last few years. A change is long overdue.

Today I also heard the news that Disney is withdrawing its production from Bangladesh (and several other countries).* Apparently this had already been decided after the fire in a textile factory in Dhaka killing over a 100 people in November 2012.

However, even if this may be an effective way for Disney to reduce its risks, this can’t be the way that that change is going to take place. Without the textile industry in Bangladesh, many many more people would be without a job and without any income. Bangladesh depends in large on this industry for its exports. Should we boycott the country? Or should industry take responsibility and work together with (local) government and ngo’s to improve the labour circumstances on the ground, and thereby improve the quality of life of many people?

An easy choice, when writing it down like that. But a difficult process to begin and to get going effectively. And, it can’t be down to industry alone. It also means that consumers have a responsibility to ask for better produced clothing. Unfortunately, that requires information: how does your favourite brand rank when it comes to labour, safety, health in its production locations?

In the Netherlands there are a few resources available, which will hopefully be gaining in exposure. Some examples are Rankabrand and an app by Talking Dress to help you find brands that perform better on these issues.

And if you want to know more about sustainable fashion or CSR in the textile industry, there are a few events coming up in the next two months or so:
> the communications agency Schuttelaar & Partners will host their next Maatschappelijk Café on fair fashion (May 28, Den Haag)
> three Dutch industry associations in textiles and fashion are collaborating to organize a conference on CSR in the textiles industry: Groen is de Rode Draad (June 20, Den Haag)

* UPDATE [5/5] – through a friend I just came across this article which discusses the Disney withdrawal in more detail. I still don’t believe that disengagement is the way forward. However, I can also understand the argument of lack of leverage (assuming Disney’s leverage is as non-existent as they seem to imply) for disengaging if that means you can allow more attention and effort in making sure other production locations are responsibly managed. Nevertheless, I do hope the choice for which country to leave from and in which country to stay was not just based on a Worldbank list as it should also depend on individual factories and local knowledge (available within the company, Disney in this case) – where circumstances may vary a lot locally.