Tackling climate change: mainstream or frontrunner?

Yesterday afternoon I read an article on the website of the Telegraaf, the largest daily newspaper of the Netherlands, in which the paper shared the results of an online poll that had been running the day before. The statement being polled was: “Climate change is complete nonsense”.

The result: 61% agrees it is.

The more I read in the article about the rest of the results the more depressing it was. 80% doesn’t worry at all about the consequences of climate change and people believe environmental organisations are only in it for the money.

….

Half an hour later I was on my way to something I knew would make me feel a lot more positive again about what’s happening in the world: with a group of people at Den Haag in Transitie (DHiT), a local transition network, we were going to spend an evening talking about how the many local initiatives happening at DHiT link to major global issues such as climate change, environment, energy, etc. It was a really fun night where people were talking about solutions and opportunities to make changes and how to make those possible.

I came home energized, inspired and with lots of new ideas.

So what is more important or the most effective way forward?

Finding ways to get everyone on board or supporting those small groups of people way ahead of the mainstream in making things happen?

Improviseren en ondernemen

Vijf mannen, één vrouw: een piano, wat gitaren en een microfoon.

Op een avond vorige week was dat wie en wat er op het podium bij het Bimhuis stond. Het was een avond van improvisatie: drie muzikanten speelden muziek en zongen. Drie dansers gaven daar hun interpretatie aan.

Soms was het onduidelijk wat er nou precies op dat podium gebeurde, de dansers liepen door elkaar, de muziek viel in herhaling of was onverwacht. Maar soms paste het ook allemaal perfect bij elkaar, ondanks dat geen van de mensen op het podium wist wat de ander ging doen.

Maar wat ik vooral indrukwekkend vond tijdens het kijken naar dit optreden was de volledige overgave die je als danser moet hebben op het podium.

Op elk moment moet je kunnen inspelen op je mede-dansers, niet-wetende welke muziek er gaat spelen, wie wat gaat doen of welke kant van het podium jij zelf wordt opgetrokken. Maar toch moet daar iets uitkomen wat bij het publiek aankomt, indruk maakt, verrast, verwondert.

Onderweg naar huis in de trein bedacht ik me dat mijn werk af en toe precies zo voelt. Mijn aandacht moet verdeeld over verschillende projecten en opdrachtgevers. Maar dat gaat lang niet altijd via een duidelijk vantevoren afgebakende planning. Want wensen veranderen, er komen andere urgentere klussen tussendoor, je wordt gebeld voor iets wat echt even nu moet, mensen reageren niet op verzoeken wanneer jij dit nodig hebt. Er wordt getrokken, geduwd – iets waar ik soms invloed op heb, maar niet altijd.

Uiteindelijk moet het publiek tevreden zijn met het resultaat. In mijn geval, mijn klant.

Eigenlijk dus niet veel anders dan die dansers op dat podium. Met misschien dat ene verschil dat bij mij de ‘improvisatie’ plaats vindt binnen een breder beeld van wat ik wil bereiken met mijn werk en binnen de kaders waarin ik mijn ondernemerschap vorm geef.

Dit is geschreven voor #blogawayNL.