Shanghai textile factory

7 redenen waarom verantwoord en duurzaam ondernemen goed is voor je bedrijf

MVO… is dat niet gewoon een hype?

Ik keek mijn gesprekspartner een beetje verbouwereerd aan waarschijnlijk, op het moment dat hij dit zei over het nut en relevantie van duurzaam en verantwoord ondernemen. Waarna ik vervolgens dat beeld weerlegde met een aantal redenen waarom het juist heel goed kan zijn voor een bedrijf, en MVO niet iets tijdelijks is dat weer overwaait.

Lees meer

Aandacht voor mensenrechten goed voor Nederlandse bedrijven

De afgelopen week was best voorspelbaar: met een staatsbezoek in het vizier barstte de discussie over mensenrechten in China weer los. Het gaat over de vraag of het koningspaar in de gesprekken met hun Chinese counterparts bijvoorbeeld de verslechterende situatie voor mensenrechtenverdedigers en advocaten ter sprake moeten en zullen brengen.

Omdat bij deze bezoeken vrijwel altijd een handelsmissie hoort, wordt de vraag soms ook gesteld aan ondernemers. Praat je over mensenrechten in China als je daar zakendoet? Meestal luidt het antwoord: dat laten we wel aan de politiek.

Lees meer

responsible business in Myanmar

Responsible business in Myanmar: where to start

“You have to kiss a lot of frogs, before you kiss a prince.”

Am I suddenly talking about dating? No. This quote describes doing business in Myanmar. At least, according to one of the speakers at last week’s seminar in Den Haag on doing business in Thailand and Myanmar.

It confirms what I’ve heard before: there is a lot of opportunity in Myanmar for foreign businesses – but it’s tough, very tough, to do business successfully in this newly opening country.

Lees meer

Primark

De aantrekkingskracht van Primark

Al maanden verbaas ik me over het straatbeeld in Den Haag. Waar ik ook ben, zie ik ze: de lichtbruine papieren tassen met lichtblauwe opdruk van Primark, de nieuwste grote retailer in deze stad.

Dus moest het er maar eens van komen. Gisteren liep ik even naar binnen om te zien wat er nou zo bijzonder is aan deze winkelketen en natuurlijk aan de kleding die er hangt.

Eenmaal binnen wordt mijn vermoeden bevestigd: hele lage prijzen. T-shirts voor €2,50. Spijkerbroeken voor €15. Jasjes voor €25. Niets is echt mijn smaak, dus dat scheelt: ik hoef in deze winkel geen ingewikkelde ethische afwegingen te maken wanneer ik iets zou willen kopen.

Want, ik kan niet anders dan me afvragen: ‘Hoe kunnen deze prijzen zo ontzettend laag zijn?’

Lees meer

Kan een bedrijf met onduurzame producten verantwoord ondernemen?

Afgelopen vrijdag ging mijn Twitter-timeline flink los op het artikel over algemeen directeur van Shell, Ben van Beurden, in de Volkskrant. Het artikel ging in op de uitspraken van Van Beurden bij de presentatie van de jaarcijfers van Shell de dag daarvoor. Bij die presentatie gaf hij toe dat het inderdaad ‘bijzonder moeilijk’ zal zijn om onder de cruciale 2C-grens voor opwarming van de aarde te blijven. Maar hij betoogde ook dat de energiebehoefte wereldwijd zal blijven groeien en dat het onmogelijk zal zijn om met een aanzienlijk percentage (meer dan 20%) in die stijgende vraag te voorzien met duurzame energiebronnen. Dat zou bijvoorbeeld opkomende economieën beletten in hun ontwikkeling.

Lees meer

CSR in Asia: more than just supply chain topics

2495 tweets in just over two years.

That is the current result of an idea I had in November 2012 to try and get more information about what’s happening in Asia on sustainability and corporate social responsibility out to a Dutch audience.

What are the topics that are most relevant in for example Japan or Thailand when it comes to sustainable development and CSR which impact business operations locally?

This is what I wanted to start sharing more about with @MVOinAzie, a Twitter-account acting as a collector of resources, news, events, jobs covering any angle of sustainability and CSR in Asia as a whole and in individual countries.

Lees meer

Exploring fair fashion (4): ‘Groen is de rode draad’ in de Nederlandse textielsector?

Creëer nostalgie naar de toekomst.

Het was de laatste tip van een middag die volledig was gewijd aan hoe de Nederlandse textielsector verder kan verduurzamen. Juist deze oproep – van Karl Raats – had eigenlijk geen rechtstreekse link met dat thema. Maar toch past het, want dat is wat er nodig is: een gezamenlijk beeld van hoe we de toekomst (van een duurzame – textiel – industrie) voor ons zien en één waar we ons allen in willen bevinden.

Die toekomst is er niet alleen één voor producenten en kledingmerken, maar ook voor consumenten en ook voor de naaisters en anderen die er voor zorgen dat onze kleding in de winkels ligt. Jolande Sap verwoordde dit door te zeggen dat consumenten niet meer zouden hoeven vragen hoe kleding geproduceerd is: het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat het goed geproduceerd is.

Tijdens Groen is de rode draad – de conferentie over verduurzaming van de textielsector – gisteren ging het over die toekomst in de vorm van het Plan van Aanpak dat de sector in 2013 heeft opgesteld in reactie op de ramp bij de Rana Plaza fabriek in april 2013 in Bangladesh. Gedurende de middag kwamen vertegenwoordigers van de drie brancheorganisaties aan het woord die zich hebben verbonden aan dit plan van aanpak en werd in korte workshops een stand van zaken gegeven van de verschillende werkgroepen die onderdeel uitmaken van dit plan. Die werkgroepen gaan over uiteenlopende, maar vaak ook deels gerelateerde, onderwerpen zoals sociale dialoog, gebonden arbeid, circulaire economie, inkooppraktijk, leefbaar loon en communicatie.

Complexiteit in de textielsector

Dat dit complexe onderwerpen zijn om snel resultaat op te boeken bleek al snel: een aantal werkgroepen heeft nog maar een enkel bedrijf als deelnemer en meerdere bedrijven zijn verbonden aan meer dan 1 werkgroep waardoor het totaal van betrokken bedrijven relatief laag blijft. Concrete acties lijken er nog relatief weinig te zijn. Vaak wordt ook gekozen voor een kleinschalige aanpak: bijvoorbeeld met een pilot in één regio van een bepaald land.

Dit is logisch, want zoals ook in een presentatie van het Ethical Trade Initiative over de sumangali problematiek in Tamil Nadu in India duidelijk werd, kun je niet bij je leverancier waar problemen zijn binnen lopen en direct verwachten dat alles verandert. Dit vraagt vertrouwen, tijd, wederzijds respect en een aanpak per bedrijf en issue. Best ingewikkeld dus.

Ongeduld over resultaten

Tegelijkertijd begrijp ik het ongeduld van organisaties zoals SOMO, FNV, Schone Kleren Campagne en anderen ook goed: met meer zichtbare resultaten en aantoonbare best practices wordt het ook makkelijker om de achterblijvers verder mee te nemen hierin – en om meer effectieve internationale samenwerking op te zetten.

Want gezamenlijkheid en samenwerking waren de woorden die door vrijwel elke spreker meerdere keren werden genoemd. Samenwerking met partijen in Nederland: het plan van aanpak wordt juist als uniek ervaren door de bundeling van krachten van bedrijfsleven, maatschappelijke organisaties en overheid. Tegelijkertijd miste ik die gezamenlijkheid op het podium: vrijwel uitsluitend stonden hier vertegenwoordigers van het bedrijfsleven (heel belangrijk!) en een enkele vertegenwoordiger van een vakbond of maatschappelijke organisatie.

Rol van de overheid?

De overheid heb ik vooral gezien als bezoeker. Vanuit het werk wat ik doe voor onder andere het ministerie van Buitenlandse Zaken weet ik dat de overheid nauw betrokken is bij dit plan van aanpak, maar dat kwam zeker niet voor het voetlicht tijdens deze middag. Sterker nog, het was ook het onderwerp van meerdere discussies waar ik in belandde tijdens de middag: de overheid zou meer moeten doen. Terwijl onzichtbaar is wat de overheid nu al doet.

Daarnaast kwam op meerdere momenten terug dat die samenwerking ook een internationaler karakter zou moeten krijgen: Nederland is een te klein landje om hier alleen het verschil in te kunnen maken. Waar is de Europese coördinatie op dit onderwerp zodat verschillende initiatieven wellicht versneld gerealiseerd kunnen worden en er meer invloed uitgeoefend kan worden op lokale overheden in bijvoorbeeld Bangladesh of China? Een terecht punt: in Nederland kunnen we wel wetgeving neerleggen dat kleding gemaakt met kinderarbeid er niet meer in komt maar zonder brede Europese implementatie hiervan heeft dit geen enkele kans van slagen.

Er is dus nog een lange weg te gaan naar die gedroomde toekomst. Maar, de zaal zat vol en in mijn beleving vooral ook met kledingbedrijven zelf.


Hopelijk durven zij steeds meer stappen te zetten én hun creativiteit te benutten om dichter bij die toekomst te komen.

Exploring fair fashion (3): Fair Fashion Lab

A honest and humane future in the fashion industry.

This is what Fair Fashion Lab, the current temporary exhibition at the Humanity House in Den Haag, is exploring through six installations by Dutch artists.

The exhibition has been set up in response to many factory disasters in the textile and fashion industry which have happened over the last few years, of which the Rana Plaza collapse in April 2013 has been the largest recent disaster. The fashion industry is being confronted with more pressure – from some consumers and from government, at least in the Netherlands – since then to be more transparent about how and where it manufactures its products and what it is doing to clean up their supply chains.

It took me a while to actually make it to this exhibition, but I’m happy that I finally walked in a few weeks ago – considering my interest in this topic, and my own exploration to find responsibly produced clothes (here & here).

Rather than diving into a theoretical analysis of all the things that are wrong in the supply chains getting fashion into the shops, the Fair Fashion Lab invited six artists to give their perspective on solutions for the industry. This has resulted in six very diverse installations.

What all the installations have in common is that they challenge the visitor to think about what they wear, where they buy their clothing and what they might do differently next time they walk into a clothing shop.

For example, one artist shares different ways of DIY-fashion, and another commits visitors to always ask in a shop where the piece of clothing they want to buy is made.

These are easy things that people can do, even if it can sometimes be frustrating. My own questions to shop assistants about information on local production only rarely gets a satisfying answer. Yet, the exhibition also offers a great opportunity to give visitors more: even if it is just some additional information on fair fashion – such as referrals to apps and sites which lists brands that are open about their production process (such as the EerlijkWinkelen shopping routes, the TalkingDress app and more)

Luckily, part of that is covered in the events and side-programme that accompany the exhibition. Such as the Fair Fashion Lab Festival coming up on October 18 & 19: workshops, presentations, a fashion show and a pop-up shop for all your fair fashion questions.

The exhibition Fair Fashion Lab can be seen until 31 December 2014.

Exploring fair fashion (2): finding answers

Two months ago I wrote about my frustration that no one in clothing shops ever seems to have an answer to my question: “Where and how is this dress/skirt/shirt made?”

Today, though the shop assistant couldn’t answer my question about the particular shirt I was holding, she could at least give me alternatives in her shop. And she said that their customers do ask about how things are made that they sell – which I haven’t heard anywhere else before.

Part of her answer was that they only stock smaller brands. I think she meant that that implies that these brands also take better care of their supply chain. I don’t think that’s necessarily true. It’s possible that a smaller company has a less complex supply chain and therefore knows better where and how its products are made. But it’s also possible that a small company doesn’t have the resources to go into these issues and outsources their production to unknown third parties.

Anyway.

It doesn’t change the fact that it’s difficult to get answers to this question, when you care about the production circumstances of the things you wear and use.

Asking for transparency

Following up from my post in October, I now know a little bit more about Nümph’s policies on responsible production. I understand that it’s difficult for a company to be open and transparent about these topics – especially when it’s ‘just’ a random customer asking. From the information I’ve received the company follows regulations on e.g. REACH and child labour. Several of their producers in China are BSCI-certified.

These are good things.

Yet I was hoping for more. But maybe this is too difficult to share or to explain? Then again, if a clear policy would be in place – such as minimum requirements for suppliers – it would help so much if this is more openly shared. I have no hesitation buying things from Skunkfunk because of their extensive information online. It may not be possible to guarantee that nothing will go wrong, but showing that a company cares goes a long way in my book.

Another example of showing you care is what I came across today in Vanilia’s shop (I thought about taking a picture – and didn’t. I’ll have to go back). Along with the price tag is a small tag that says: we care.

With the questions I ask, what I have in mind mostly is local labour conditions. And yet. There’s so much more that is happening in the supply chain in the fashion industry. Greenpeace had a big campaign earlier this year on the use of toxic chemicals in the textile industry.

Adding more issues to think about

And only today a friend alerted me to the possibility of GMOs used in cotton in China….

It’s way too much to be able to take in when you are out shopping.

And as someone told me a while ago: there really are no realistic alternatives to the regular high street brands out there. With emphasis on realistic: where you don’t have to trawl online for information, email brands, and so on….

In the Netherlands, the discussion for a cleaner supply chain in the fashion industry has been on-going. And only last Friday, the minister of Foreign Trade and Development Cooperation published the Dutch National Action Plan on Business and Human Rights. The action plan calls on businesses to put more effort in to knowing the impact their corporate activities have on human rights – be it within their own operations or in their supply chain – and to show what they do about preventing or mitigating the effect of these activities on human rights abuses. I look forward to see how these intentions will be put into further action, and if this will trickle down to, for instance, consumers like myself (or rather, consumers not like myself).

PS, my shopping excursion this afternoon did lead me to a new discovery for beautiful accessories: CultureMix

Uitgesteld: Succesvol ondernemen in China: seminar over verantwoord zakendoen in China op 11 december

Succesvol ondernemen in China

11 december 2013, Kamer van Koophandel Rotterdam

 

Update (4/12): dit evenement wordt uitgesteld tot een nader te bepalen moment in 2014.

 

Update: de laatste sprekers van de middag zijn bekend. Vertegenwoordigers van twee bedrijven komen vertellen over hoe zij omgaan met duurzaamheid en MVO bij hun zakelijke activiteiten in China, Utz Certified & Bugaboo.

—-

Ondernemen in China brengt veel uitdagingen met zich mee: voor zowel bedrijven die importeren uit en produceren in China, als voor bedrijven die de Chinese markt zien als nieuwe afzetmarkt. Steeds vaker gaat het ook over verantwoord ondernemen: want een bedrijf heeft niet alleen impact op de economie, maar ook op mens en milieu. Ook in China. Dat kan nieuwe mogelijkheden met zich mee brengen.

Wilt u weten wat dit betekent voor uw bedrijf? Kom dan 11 december naar de Kamer van Koophandel in Rotterdam.

Wanneer u in China produceert, kan het gaan om arbeidsomstandigheden of milieu. Of als exporteur kunt u geconfronteerd worden met corruptie. Bewust omgaan met deze dilemma’s is goed voor uw bedrijf: u vermindert risico’s (bijvoorbeeld in uw productieketen), u trekt makkelijker financiering aan en bent aantrekkelijker voor consumenten. Dit zorgt voor een toekomstbestendige onderneming, wanneer deze thema’s alleen maar in belang zullen toenemen.

Meer informatie:

Aanmelden
Programma

Op 11 december staat dan ook de vraag centraal: Wat betekent maatschappelijk verantwoord ondernemen voor Nederlandse bedrijven actief in China?

Met sprekers die vertellen over genoemde thema’s en over praktische ervaringen met MVO in China geven we antwoord op deze vraag. In de parallelle sessies krijgt u de gelegenheid om in kleinere groep te praten over uw dilemma’s en vragen te stellen. De onderwerpen die centraal zullen staan bij deze thema-sessies zijn arbeidsomstandigheden, corruptie en duurzaamheid. Maar natuurlijk zal er ruimte zijn voor uw vragen over andere zaken.

We zien u graag op 11 december bij de KvK Rotterdam!

Meer informatie

Wat: Succesvol ondernemen in China

Wanneer: 11 december 2013

Waar: Kamer van Koophandel Rotterdam

Aanmelden via: direct aanmelden

Deelname kosten: Kostenloos

Organisatie: Agentschap NL, MACHI, KvK Rotterdam, Kneppelhout & Korthals

Contact: Agentschap NL – afdeling Evenementen
intake@agentschapnl.nl
tel nr. 088- 602 9000