addicted to plastics

Plastics: are we addicted?

Are we addicted to plastics?

Looking across the table at lunch today, I noticed depressingly that pretty much everything we had on the table was packaged in plastics. It amazes me often how hard it is to use less of this in daily life. And clearly today was a very bad day for Plastic Free Tuesday.

The Netherlands online in China

Today is also the day that a new online platform was launched in China, Helanonline.cn, which brings news and developments from the Netherlands to China. The platform focuses specifically on innovation, sustainability and CSR.
Lees meer

Myanmar

Renewing a 2016 goal: Myanmar

As I started my work day this morning, opening up my laptop, I got distracted. On my desk were some leaflets from yesterday’s event, a seminar on doing business in Myanmar organized by the Netherlands Enterprise Agency and the travel guide I bought a few months ago that I got off the shelf after I got home from the event.

Lees meer

London

London calling

The travel virus caught me early: I left for Hobart, Australia for a year when I was 16. Living there, I discovered how much bigger the world was than the small village I grew up in in the Eastern part of Groningen in the Netherlands – even if my life there already gave me a relatively wide view of the world.

Since then, I lived in Haenosaki (a small village in Nagasaki-prefecture in Japan), in Osaka, in Tokyo. I’ve travelled, mostly in Europe and Asia, seeing some unique and fascinating parts of this world.

Just last year, I spent a month in Shanghai: that trip started out with the same question that is now the trigger for this post:

In which city do you want to temporarily live and work?

At that time I was looking for somewhere in China. I chose Shanghai.

Lees meer

werkdag stilstaan tijdnemen

Stil staan, tijd nemen

“Juist als hij het druk heeft, vindt hij het fijn om soms even te stoppen en omhoog te kijken”

De zin stond in een krantenartikel van een paar weken geleden. Het ging onder andere over de natuur, ‘wolken zijn het meest eerlijke deel van de natuur’, maar met deze zin eigenlijk ook over stil staan, tijd nemen, de omgeving in je op nemen.

Het is zoveel mogelijk een vast moment in mijn dag, zeker nu in de zomer. Nog even op mijn balkon buiten zijn, naar de langzaam voorbij zwevende wolken staren, of gewoon de laatste zonnestralen op mijn huid voelen. De voorgaande dag komt nog even voorbij.

Vandaag, een werkdag op het Projectenlab

’s Ochtends de laatste puntjes op de i voor een voorstel voor een klein project komend najaar, mail, wat nieuws bijlezen. De rest van de dag stond in het teken van voorbereiding van een evenement dit najaar over de vraag hoe bedrijven een leefbaar loon in hun waardeketen kunnen realiseren. Praten met partners, benaderen van partijen die mogelijk een bijdrage kunnen leveren, en voorbereidingen voor de praktische uitvoering. Het is het project waar ik deze zomer mijn meeste tijd aan zal besteden.

In de middag een leuke onderbreking, wanneer een netwerkcontact langs komt om te praten over ontwikkelingen rond duurzaamheid in Azië en kansen (en risico’s) daarvan voor financiële instellingen. Ook voor bijvoorbeeld banken worden investeringen in Azië steeds belangrijker, bijvoorbeeld in grondstoffen, energie of infrastructuur. Maar die brengen ook steeds meer risico’s met zich mee. Interessant om te praten over wat dat kan betekenen en hoe je daar op in kan spelen.

Maar nu, gewoon even thuis

Buiten, waar het langzaam donker wordt en de dag op zijn einde loopt. Tot rust komen, het werk wat nog te doen staat voor nu even uit mijn hoofd laten gaan.

Morgen weer een dag.

Dit is geschreven voor de ‘Ik Blog de Zomer Door’ challenge van Karin Ramaker.

“De tweede blogopdracht: Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.”

Ruimte

Liefste,

zonder waarschuwing ben ik weg gegaan: ik schrijf je nu met uitzicht over een prachtige blauwe zee op een verstild eiland waar ik verblijf. Na lang twijfelen heb ik besloten om weg te gaan. Weg uit mijn vaste omgeving, weg van mijn computerscherm, weg van routine en weg van het dagelijkse (te) volle to-do lijstje.

Ik zoek al een tijdje naar ruimte voor het uitwerken van een aantal ideeën in mijn hoofd. Maar dat lukt thuis niet. Te vast in dagelijkse werkzaamheden.

Het is heerlijk om hier nu te zijn, zonder de drukte van de stad en alleen met die dingen die ik hier nodig heb. Een leeg schrijfblok, een pen, mijn ereader, mijn paspoort en creditcard.

De projecten waar ik momenteel aan werk vorderen gestaag. Maar voor het uitdenken van mijn boekidee en mijn modulaire producten blijft het bij losse elementen of af en toe een snelle krabbel in mijn notitieboekje. Terwijl die dingen de toekomst van mijn bedrijf vormen. Dus pak ik de luxe om even een stap terug te doen en deze twee ideeën goed in de steigers te zetten. Dat geeft me richting voor de rest van het jaar en kan ik concrete vervolgstappen zetten.

Ik ben er snel weer.

 

Dit is geschreven voor de zomerblogchallenge Ik Blog de Zomer Door van Karin Ramaker 

#IBZD opdracht week 1:
Je bent op een onbewoond eiland beland en hebt maar vijf items meegenomen. Welke items zijn dat? Vervolgens schrijf je een brief aan een geliefd persoon waar je bent en wat je mist maar misschien heb je daar alles wat je hartje begeert?

MINT eerlijke mode

Eerlijke mode: eigen stijl staat voorop!

Ik ben bepaald geen fashionista. Ik houd niet bij hoe de nieuwste collecties er uit zien tijdens de Paris Fashion Week (tenzij de highlights via Sartorialist in mijn feed voorbij komt). Ik heb geen uitpuilende kasten vol met de nieuwste must-haves van dat seizoen. Ik sta geen uren voor de spiegel voordat ik de deur uit kan.

Maar toch is mode onverwacht een onderwerp waar mijn zakelijke en persoonlijke interesses elkaar raken.

Lees meer

Leaving on a jet plane

A couple of months ago, waiting at a ground floor gate at Schiphol airport for my flight to London, the man next to me turned and said “it really is a miracle, isn’t it?”. As he said this, we were watching our plane taxi towards the glass we were standing behind and come to a perfect stop.

To me, the miracle isn’t that this huge, very heavy metal box manages to stop exactly where it should, but rather that that airplane manages to stay in the sky for hours to take hundreds of people to their destination.

I was reminded of that conversation this morning staring out of the window of a bus on my way to Haarlem, passing by Dutch polders and large parts of the Schiphol territory. Looking outside I see a fleet of KLM planes, planes coming in to land over our heads, planes taxi-ing across the highway to get to their gates. Most people on the bus stared with amazement and maybe some with travel envy to the planes taking off or landing in front of our eyes.

Travel hasn’t lost its appeal or its wonder for me. Being on a plane, well, that part is not my favourite but the idea of travelling to somewhere far away, waking up after a long flight – or preferably, an overnight train – in a new destination is still one of my favourite things.  And I can’t wait for some of the exciting travel coming up in the next few months. Business ánd pleasure.

 

Changing perspectives

Have you ever thought about how travelling abroad and living abroad has influenced you? Maybe only by becoming more open and curious about the world but it could be much more radical: maybe meeting the love of your life or deciding on a radical career change.

When I was 16, I spent a year in Hobart, Australia. Looking back, that year changed everything. Of course, none of those changes happened immediately after but my life would have been so different if I hadn’t left a small rural village at age 16 to go to the other side of the world, living with a family I didn’t know, going to a completely unfamiliar high school and meeting other exchange students from the rest of the world. Doing this definitely ranks at the top of my best decisions made so far.

During my years at university, I studied and worked abroad again a few times. And of course, I travelled – in Europe, in Asia. I’ve always thought that some time abroad is so good for anyone to experience.

Last Sunday this idea was confirmed again. During Sunday afternoon drinks with my parents’ neighbours, I started talking to one of the neighbour’s daughters: she had recently been to China on a high school exchange.

She had participated in an exchange programme via her high school facilitated by Jialei & Co. I had heard about this organisation before and it was interesting to hear the experiences of a high school student who had participated.

But what I also loved about talking to her was not just to hear about how she perceived China but how her curiosity had increased, and how she now seems more open to try new things. She had only been away for 10 days but had tried things in China she would’ve just refused at home. Sometimes the reason wasn’t only curiosity to try things, but also respect for her hosts: because you don’t refuse to eat something you’ve never tried before but which your host has spent more than an hour preparing in the kitchen.

The result is the same though: discovery. Of new things, new food, new ways of looking at the world. A perspective of the world that doesn’t automatically assume that the way life is where you are at, is the way things are everywhere – or the way they should be. And that’s a lesson no one can take away from you anymore.

The motto that my exchange organisation sent me off to Australia with way back in the ’90s was

It’s not right, it’s not wrong: it’s different.

I can’t tell you how many times since this sentence has popped into my head, wherever I am in the world.

Being I_am_Europe

‘Rotating curation’: does that ring a bell? If you’re on Twitter you may not know the official name but you might have seen them pop up: they are Twitter accounts with an account holder which changes weekly (usually), often used for accounts connected to locations: countries, cities, etc.

I have followed @sweden for a while now, apparently the first of these #rocur accounts, but until last week I had no idea of the huge amount of accounts there are. That is, until I curated one of those accounts: @I_am_Europe.

I applied for the curation for a few reasons. The main one being that it seemed like fun. Also a new way to have unexpected conversations, find interesting people and so on. A way to learn a little more about what works on Twitter in terms of engaging an audience. And maybe an opportunity to share and talk about some of the topics I think are important.

It was fun, but definitely also a learning experience again on the dynamics of Twitter.

Some of my take-aways from the week:

  • Interacting via a ‘new’ account and (partly) on a timeline of people – and group of followers – you don’t know is really quite hard to do at first. Of course, I could use my existing contacts – and I have sometimes – but I was also looking forward to be able to add to any new conversations. But it takes time to figure out who is who and what people are talking about.
  • Partly a continuation from the previous point, I underestimated how much time it would take to do well. Especially with my original plan of discussing some topics backed up with a bit of research and deciding how to integrate them in a day of tweeting without feeling like I was pushing these topics too strongly. And getting stuck in an unexpectedly chaotic work week didn’t help….
  • Considering those two points, it was very interesting to see what people replied to, favorited, re-tweeted. And mostly they were pictures of my city, pictures of shopping for food at the local farmer’s market or sharing excitement about an upcoming Arcade Fire concert. Huh… so much for interacting about all those other topics.
  • I used Wednesday most to share some other things, which on that day was mostly RT’ing and talking about the 25 year ‘anniversary’ of the Tiananmen Square protests on June 4th, 1989. An occasion I felt deserved a lot of attention.
  • Being ‘I_am_Europe’ also gave me access to some other sources and some people helped me out in finding some difficult-to-find data for research I’m working on. Yay, thanks again!

All in all, fun week! And I hope that the 1200+ followers of the account enjoyed my tweets of course.

But also, for me it proved that engaging and interacting on topics on Twitter that go beyond the daily details is difficult and takes time to work on – not just with physical time during a day to be online, but also time (weeks, months, …)  to build an audience and a connection with that audience. Suffice to say, using social media successfully isn’t easy….

 

 

Ontdekkingstocht van een nieuwe taal

Zodra ik op vrijdagmiddag in de tram naar Ypenburg stap, weet ik dat het bijna weekend is. Het enige dat nog bij mijn werkweek hoort – nou ja, vaak heb ik ook in het weekend nog genoeg werkklusjes te doen – is om het komende uur te proberen iets zinnigs te kunnen antwoorden op de vragen die mijn lerares mij stelt. In het Mandarijn Chinees, wel te verstaan.

Stiekem wist ik het natuurlijk al lang: om je echt te kunnen verdiepen in een land is de taal essentieel.

Dat ik het Chinees in mijn vorige baan als adviseur over ondernemen in China niet nodig had, was misschien eerder een uitzondering volgend uit de omvang van de organisatie waar ik voor werkte. Maar in de afgelopen anderhalf jaar is die werkomgeving volledig veranderd. En dus heb ik na lang wikken en wegen vorige zomer eindelijk die grote knoop doorgehakt.

Tegenwoordig verdiep ik me daarom weer in een nieuwe taal: de grammatica, uitspraak en – natuurlijk – héél véél karakters die bij deze taal horen. Het doet me soms denken aan de uren, dagen, weken die ik heb doorgebracht in het Arsenaal, een oud kazernegebouw midden in Leiden waar de opleiding Japans van de universiteit gevestigd is. En aan de hoeveelheid Japanse karakters die ik in die jaren in mijn hoofd heb moeten stampen. Toch nog een beetje onverwacht betaalt al dat harde werk van toen zich nu nogmaals terug.

Chinees en Japans zijn taalkundig gezien volledig andere talen maar het schrift… dat lijkt tenminste een beetje op elkaar. En dat zorgt ervoor dat mijn geheugen dat eigenlijk nooit zo heel visueel werkt dat nu wel doet.

Een nieuw woord in het Chinees onthoud ik niet als het me gewoon gezegd wordt. Maar zodra ik zie met welk karakter dit woord geschreven wordt, geeft dat direct betekenis. Zodat dus ook die uitspraak blijft hangen. Voor mijn docenten vast een ongebruikelijke manier van leren, voor mij de énige manier die er voor zorgt dat ik al veel sneller dan verwacht wat grip heb op deze taal.

De onmogelijke taal die Mandarijn voor mij altijd leek heeft daarmee ook eindelijk een beetje zijn aura van ondoordringbaarheid verloren.

Dit is geschreven voor #blogawayNL.