Impact, samen

Samenwerking, partnerships: het is een beetje een rode draad geweest door de bijeenkomsten waar ik deze week was. Bijvoorbeeld over de nieuwe Sustainable Development Goals waar momenteel over onderhandeld wordt of over economische empowerment van vrouwen. In die bijeenkomsten ging het vooral om partnerschappen tussen bedrijven en overheid of maatschappelijke organisaties, of zelfs met die drie groepen organisaties gezamenlijk.

Want juist sámen, is de gedachte, kun je meer resultaat bereiken op complexe thematiek.

Ik geloof erg in dat idee dat je samen meer kunt bereiken, maar makkelijk is dat niet. Ook al denk je hetzelfde resultaat voor ogen te hebben.

Lees meer

MACHI nieuwsbrief

Van idee tot uitvoering: ‘the making of’ MACHI’s nieuwsbrief

Deze werkweek heeft bij mij vooral in het teken gestaan van het ontwikkelen van iets nieuws. En iets dat onverwacht best een beetje spannend blijkt te zijn: mijn nieuwe nieuwsbrief.

Al ver voordat ik met mijn bedrijf begon ontdekte ik dat online zichtbaarheid voor mij succes bracht en ik werkte daarom bewust aan een online ‘personal brand’.

Nu als ondernemer werkt het enorm in mijn voordeel dat ik al veel eerder was begonnen met tweeten over MVO, duurzaamheid en Azië: ik ben voor de mensen die mij volgen herkenbaar en consistent. Maar nu is het ook marketing: hoe positioneer ik mij zakelijk gezien zo goed mogelijk? Lees meer

Image: clothes make the man/woman

“Well, this is a bit more formal than I had expected it to be.”

The man next to me – dressed in jeans and jacket – said last week, as we were observing the group of people that we were part of. We had both just walked in to a lunch networking event, and were surrounded by – mostly – (older) men in suit and tie. I was not surprised: I knew the organization, the event was hosted in the board room of an international bank and I had dressed accordingly – adding a little of my own style to business formality.
Lees meer

‘De optimale match tussen hun passie voor het bedrijf en mijn passie voor verantwoord, duurzaam ondernemen in Azië’

Soms heb ik gesprekken waarvan ik jaren later nog steeds de kern weet, vaak een vraag. Zo was er bijvoorbeeld deze vraag. De laatste weken vullen zich onbedoeld weer met een aantal gesprekken die me aan het denken zetten en me helpen bij het bepalen van de richting van mijn werk over verantwoord ondernemen. Zo aan het einde van het jaar is dat geen slecht moment. Waar ga ik me in 2015 op richten?

In één van die gesprekken, toen ik een paar weken geleden in Shanghai was, kreeg ik de vraag wat ik in mijn werk beoog te bereiken. Wat is mijn missie in mijn werk? Over het antwoord hoefde ik niet lang na te denken.

Nederlandse (Europese) bedrijven helpen met het integreren van sociale en milieuthema’s binnen hun bedrijfsvoering op een manier die past bij en relevant is voor hun activiteiten in Azië (en daarbuiten, natuurlijk) en bijdraagt aan een succesvol bedrijf.

Juist het slim verwerken van duurzaam, verantwoord ondernemen in bedrijfsvoering biedt kansen voor bedrijven die gericht zijn op de toekomst. En ja, dat is een flinke uitdaging – zeker ook voor kleinere bedrijven, die vaak niet de resources hiervoor ter beschikking hebben zoals de bekende Nederlandse multinationals dat wel hebben en die hierin koplopers zijn.

Lees meer

‘Zakelijk wegwijs in China’

Zakelijk wegwijs in China: dat was de titel van de workshop die ik een tijdje terug ontwikkelde voor een 1-op-1 sessie met een ondernemer. Met een eerste zakenreis naar China in het vooruitzicht had ik de vraag gekregen om te helpen met een stukje voorbereiding: hoe gaan de dingen eigenlijk in China, waar moet je rekening mee houden, wat moet je vooral niet doen?

Lees meer

Live blog: een dag bij MACHI

Vandaag neem ik jullie mee op mijn werkdag: een gewone woensdag eind oktober. Waar ben ik, met wie praat ik, wat doe ik? Met dit blog – en hopelijk wat fotomateriaal – daarvan een beeld geven door middel van live updates gedurende de dag. Dit blog maakt onderdeel uit van blogawaynl.

coffeecompany

9:05

Net te laat kom ik bij de CoffeeCompany binnen lopen. Mijn collega staat al klaar om koffie voor me te bestellen om de dag mee te beginnen. We praten even over Shanghai, ik neem volgende week voor haar wat cadeautjes mee voor bekenden daar. Maar dan aan het werk: we moeten een aantal beslispunten bespreken over belangrijke veranderingen van de website voor het NCP OESO-richtlijnen.

 

 

10:30

DPC

Een uur later zitten we bij de vervolgafspraak over diezelfde website. Den Haag staat vol bijzondere oude gebouwen maar waar je zelden het verhaal achter hoort. Ik ben al vaker in dit pand geweest, maar hoor vandaag iets over de geschiedenis. Het nu volledig gemoderniseerde gebouw blijkt een oud Valkeniershuis te zijn uit 1467. Bijzonder.

Anderhalf uur later zijn we een stuk verder met de keuzes voor de site en zijn er in de komende dagen alleen nog wat puntjes op de i te zetten, zodat de technische mensen aan de slag kunnen. Heel fijn om de voortgang te kunnen zien!

 

12:00

greenpassion

Bij werkcafé GreenPassion is het altijd goed binnenkomen. Ik had Franca al laten weten dat ik graag wilde meelunchen en dat blijkt een goede keuze te zijn: vandaag staan rijstwraps op het menu, één van mijn favorieten.

Mijn werkplekken wisselen: soms thuis, soms bij opdrachtgevers maar de laatste tijd ook vaak in de Haagse Toren. Ik beantwoord alvast wat mail, en om half 1 staat de lunch klaar. Aan tafel zitten een paar nieuwe gezichten. Jelko blijkt een student uit Nijmegen die onder andere in Den Haag is voor de NGIZ-lezing vanavond. Juist ja, die lezing waar ik vanavond een van de sessies leid over het Europese buitenlandse beleid. Leuk om alvast een beetje kennis te maken met een klein beetje publiek!

Tussendoor…

In de namiddag
Hoe krijg je zoveel mogelijk mensen naar een evenement? Daar heb ik me het afgelopen uur mee bezig gehouden, om er voor te zorgen dat de brede stakeholderbijeenkomst van het NCP op 28 november bij zoveel mogelijk organisaties bekend is. Dus, ervoor zorgen dat het naar geïnteresseerde bedrijven gestuurd wordt, dat het op de juiste agenda’s te vinden is en meer.

Maar de rest van de middag richt ik me op de voorbereiding van vanavond: de laatste details uitwerken voor de bijeenkomst bij Clingendael vanavond. Ik leid een ronde tafel discussie over China en de EU. Maar ik weet niet precies wie ik aan tafel krijg dus dat wordt leuk om te ontdekken.

18:00

IMG_20141029_172128

 

 

Binnen bij Clingendael: de Italiaanse ambassadeur vertelt wie Federica Mogherini is. Indrukwekkend dat iemand van 41 de prestigieuze functie heeft gekregen van High Representative Foreign Policy van de EU.

 

IMG_20141029_185536

Deze lege tafel is straks hopelijk gevuld met een groep young professionals voor een levendige discussie. China & de EU: economische rivalen of partners?

23:00
Thuis. Na een onverwacht lange wandeling naar huis nog even een laatste terugblik op de dag.

Het leuke van het modereren van discussies in kleine groepen is dat iedereen de kans krijgt om zijn vragen te stellen en zijn ideeën te delen. En dat gebeurde ook vanavond. In twee groepen van 10 jonge mensen hebben we in elk geval een klein deel kunnen bespreken van de vele aspecten van de relatie tussen de EU en China: is een sterk & verenigd Europa belangrijk ‘tegen’ China? Zijn Chinese investeringen in Europa goed of juist niet? Wat heeft Europa China te bieden en andersom? Vragen waar eigenlijk geen enkel echt goed antwoord op te geven is omdat er zo veel perspectieven op zijn. Er is over dit onderwerp geen één waarheid.

Gelukkig is dat voor mijn gevoel ook wel een beetje overgekomen. Ik had me voorgenomen geen uitgebreide presentatie te geven over zo’n complex onderwerp maar juist door de groep te laten praten bepaalde perspectieven en kanten ervan te belichten.

Op de borrel nog nagepraat met veel anderen aanwezig: ambitieuze, enthousiaste jonge mensen die vrijwel allemaal 1 of meerdere studies in het buitenland hebben gevolgd en nu of wel op internationale thema’s al een baan hebben of daar nu juist naar zoeken.

En gelukkig is Den Haag best mooi ’s avonds om de dag af te sluiten…

IMG_20141029_230116

“Vaak liggen loopbaanmogelijkheden alles behalve voor de hand.”

09:00
Mijn werkdag begint vandaag buiten de deur. Maar voordat ik naar het ministerie van Buitenlandse Zaken doorloop, haal ik eerst mijn stagiair-voor-een-dag Jennifer* op bij Den Haag CS.

Want, voor studenten Japanologie is het soms maar lastig te bedenken welke loopbaanmogelijkheden er eigenlijk zijn na toch best een specialistische studie. Vaak liggen die mogelijkheden alles behalve voor de hand.

Zoals zelfstandig werken op de onderwerpen MVO, Azië en internationaal ondernemen. En ook dat klinkt voor veel mensen nog best vaag. Daarom neem ik haar – en jullie – mee op een van mijn werkdagen.

09:30
De eerste afspraak: maandelijks schuif ik aan bij een vergadering van het NCP OESO-richtlijnen om de voortgang van mijn werkzaamheden te bespreken, maar vooral om overeenstemming te krijgen over plannen voor de komende tijd. Mijn werk richt zich vooral op voorlichting: website, evenementen en een aantal zaken die vooral op de achtergrond aandacht vragen. In de vergadering maken we keuzes over het thema voor een bijeenkomst eind november en worden de laatste wijzigingen in het werkprogramma voor 2015 afgestemd. Aan dat laatste heb ik de afgelopen weken veel tijd besteed dus met een goed gevoel verlaat ik de vergadering.

Onderweg naar buiten praat ik Jennifer verder bij over die vergadering. Ondanks dat we een studie gemeen hebben, staat deze dag bijna volledig in het teken van andere onderwerpen dan Japan, dus de dag bevat voor haar behoorlijk veel onbekende onderwerpen verwacht ik.

12:00
We zijn weer op mijn ‘kantoor’, dat wil zeggen: thuis, waar ik na anderhalf jaar eindelijk een fijne werkplek heb gecreëerd. Ik zet alvast een paar punten naar aanleiding van de vergadering van die ochtend per mail uit. Vragen over zalen voor de bijeenkomst in november, over planning, over sprekers. Ook meld ik me aan voor een conferentie in diezelfde week over een ander thema waar ik meer over wil leren: hoe kun je in je (productie)keten een leefbaar loon realiseren en welke innovatieve oplossingen gebruiken bedrijven nu al.

13:00
Omdat de middag straks weer gevuld is met nog een paar afspraken is de lunch simpel en praat ik Jennifer bij over een aantal dingen waar ik mee bezig ben. Zoals een mogelijk event rond MVO in China waar ik met een aantal mensen over in gesprek ben. En de reis naar China waar ik me op oriënteer voor volgende maand. De komende week wil ik een knoop doorhakken over het wel of niet gaan, maar eigenlijk vooral over de route (welke steden) en hoe ik mijn reis slim kan koppelen aan een aantal evenementen die rond die tijd in o.a. Shanghai en Beijing plaats vinden. Ik stuur nog een paar mails uit naar contacten in China als verdere voorbereiding.

Het is een aardige puzzel, maar langzaam maar zeker wordt mijn beeld van wat ik deze keer in China wil doen scherper.

14:30
We lopen weer richting het ministerie: kennis maken met een nieuwe collega die volgende week begint. Ik ben dan een paar dagen op reis en we praten daarom nu alvast over het werk wat ze gaat doen waarvoor ik een deel overdracht verzorg. In het DE Cafe in Babylon wacht ik nog even op haar te midden van werkende en druk pratende mensen. Het wordt een heel leuk gesprek, mede ook omdat ze net terug is van een paar weken in Shanghai en we dus ineens praten over gezamenlijke kennissen van daar voordat we toekomen aan de reden van deze afspraak. Na de koffie lopen we nog even het ministerie in om de start van haar werk met haar rechtstreekse collega te bespreken. Na een korte stop bij het directie-secretariaat om wat afspraken te maken, loop ik naar buiten.

Eenmaal buiten realiseer ik me dat het alweer laat in de middag is. In de buitenlucht kom ik bij van de vele uitgebreide gesprekken van vandaag, maar ben ook tevreden met de afspraken die er zijn gemaakt.

17:30
Langzaam lopen we naar het centrum van Den Haag voor even een beetje Japan in mijn dag – en dus ook het moment dat Jennifer weer bij bekende materie is: het Japan Open Café is al begonnen en ik vind een paar bekenden uit het Japan-netwerk. De borrel is bedoeld om buiten de kring van Japanologen juist ook anderen die actief zijn met Japan in hun werk bij elkaar te brengen. Dat begint intussen steeds beter vorm te krijgen. Ik praat bij met een paar mensen, en sta vervolgens in een Japans gesprek met een van mijn professoren en de Japanner met wie hij staat te praten. Het is even weer wennen om in het Japans uit te leggen wat MVO is, maar de woorden komen snel genoeg weer terug. Onverwacht is ook mijn oud-balletlerares er – ik herinner me weer dat ook zij Japanoloog is – en we hebben een enorm leuk gesprek over zelfstandig werken, duurzaamheid in je eigen leven integreren en veel meer.

20:00
Ik laat Jennifer achter bij haar studiegenoten waarvan er ook een paar zijn. Onderweg naar huis denk ik terug aan de dag en hoop ik dat ze heeft kunnen zien dat een studie je niet hoeft te beperken in het soort werk dat je doet. Ook een opleiding zoals Japans kan de start zijn voor een veel bredere loopbaan dan je in eerste instantie zou denken, als je zelf die andere richting maar kan ontdekken.

* Jennifer is een fictieve stagiair-voor-een-dag

Dit is geschreven voor #blogawayNL

Het ongrijpbare doel

Doelen. Ze blijven voor mij altijd een beetje ongrijpbaar. Natuurlijk kun je concrete doelen stellen, bijvoorbeeld wat je wil bereiken over een aantal jaar. Maar in de praktijk is de uitvoering ervan nooit zo simpel als het lijkt. Het voelt vaak alsof er vanalles gebeurt om die richting te onderbreken of te veranderen.

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans.”

Doelen zijn er natuurlijk in alle vormen en maten: klein, groot, veraf, dichtbij, van droomproporties of gewoon iets wat je elke dag gedaan wilt hebben. Wanneer ik werk aan het realiseren van een doel probeer ik zoveel mogelijk mijn eigen koers te varen: hoe ik denk dat ik dat doel het beste kan bereiken. Maar bij de basis van die koers hoort ook de input en ideeën van anderen. Wat er om mee heen gebeurt en de reacties die ik krijg in gesprekken – alles wordt onderdeel daarvan.

Er zijn ook dingen waar ik juist minder rekening mee houd.

Zoals tijd. Ik werk door op momenten dat ik misschien beter naar buiten kan, of beter kan gaan slapen. Maar juist op die momenten dat ik eindelijk echt mijn ideeën goed op papier krijg en uitgewerkt krijg, gaat dat voor. Ik begin de volgende dag wel een uurtje later.

En details. De grote lijn is het belangrijkste. Tenminste, zodra ik dat heb staan, zodra ik het kader helder heb waarbinnen ik iets wil uitvoeren, volgt de rest vanzelf. Of nou ja, misschien niet helemaal vanzelf – vaak is het hard werken – maar dan weet ik dat die details op de juiste manier hun plek vinden en dat ze in elk geval het resultaat niet in de weg staan.

Tegelijkertijd zijn deze twee dingen essentieel: tijd heb ik nodig om mijn ideeën te laten bezinken en die grote lijn te laten vormen. Tijdsdruk opleggen kan soms averechts werken en mijn creativiteit indammen. En daarbij horen ook die details, die uiteindelijk toch smaak en kleur geven aan het oorspronkelijke idee.

 

Dit is geschreven voor #blogawayNL.

De tienkamp in ondernemen

Met welke sport vergelijk jij je werk? Dat is de vraag van de eerste opdracht van de nieuwe maand Blogawaynl waar ik aan mee doe.

Mijn werk is zo veelzijdig geworden – juist ook als ondernemer nu het niet alleen meer aankomt op de inhoud die ik lever maar ook op die andere werkzaamheden zoals acquisitie, marketing en netwerken onderhouden – dat ik me eigenlijk afvraag of er wel een sport is die die veelzijdigheid vangt. Want meestal gaat het in een sport toch om goed zijn in één ding en de verschillende technieken van één sport goed beheersen.

Maar direct daarna dacht ik aan de tienkamp. Toegegeven, misschien geen sport op zichzelf maar een wedstrijdonderdeel in de atletiek die meerdere disciplines omvat: hardlopen, hoogspringen, speerwerpen etc. En dat dus precies die veelzijdigheid omvat die ik in mijn werk herken: hoewel ik een sterk specialisme nastreef (projecten & advisering op maatschappelijk verantwoord & duurzaam internationaal ondernemen in China & Japan) betekent dit in de praktijk dat ik op heel uiteenlopende projecten werk die vaak op 2 van de 3 inhoudelijke pijlers steunen.

Bijvoorbeeld een combinatie van internationaal ondernemen en China, zoals bij de ondersteuning van een handelsmissie naar China van de gemeente Amsterdam. Of een combinatie van MVO en internationaal ondernemen bij het communicatiewerk dat ik uitvoer voor het Nationaal Contactpunt voor de OESO-richtlijnen.

Voeg daarbij de tijd die ik steek in projectontwikkeling (bijvoorbeeld ideeën ontwikkelen voor organisatie van een eigen evenement), acquisitie & marketing of het onderhouden van relevante netwerken (zoals via Absolute Asia en andere netwerken waarbij ik aangesloten ben) en ineens lijkt mijn werkweek een wedstrijd bestaande uit veel verschillende onderdelen. Ik noem het een wedstrijd, want om succesvol te zijn is het nodig om al deze onderdelen op hoog niveau te kunnen uitvoeren – met hier en daar een (inhoudelijke) uitschieter en af en toe wat hulp van een specialist op het gebied van bijvoorbeeld accountancy. In de (top)sport vergt dat tijd, energie, doorzettingsvermogen en toewijding om keer op keer tot het juiste resultaat te komen. Precies zoals dat bij ondernemen ook zo is.

Wat mist bij de vergelijking met de atletiek is dat atletiek op mij over komt als een bijzonder individuele sport: ik werk als zelfstandig ondernemer maar tegelijkertijd ben ik meestal op mijn best als ik mijn werk kan doen in samenwerking met anderen. Om ideeën te ontwikkelen, nieuwe activiteiten op te zetten, of een strategie voor een project uit te denken. Maar, zelfs in de atletiek kom je die samenwerking bij sommige elementen tegen: bijvoorbeeld bij de estafette waar je alleen als snelste de eindstreep kunt halen als iedereen in het team zijn beste been voor zet.

Keuzes

Eén van de moeilijkste dingen in de ontdekkingsreis van het ondernemen vind ik telkens weer het bepalen van wat wel of niet te doen: op welk aanbod ga ik in, welke mogelijkheid laat ik aan me voorbij gaan (wie weet hoe kansrijk), en welke stappen zet ik actief zelf (en wanneer) om mijn bedrijf op de juiste manier te laten groeien.

Het fijne van zelfstandig werken en werken binnen het netwerk dat ik heb opgebouwd, is dat er regelmatig iets geheel onverwachts op mijn pad komt. Daar word ik altijd ontzettend blij van. Het voelt als een compliment om te merken dat geheel onbekende mensen me weten te vinden of dat oude bekenden aan me denken. En juist die nieuwe dingen en vele mogelijkheden geven mij weer energie om verder te werken aan datgene wat ik in mijn werk wil bereiken.

Maar ik ben niet goed in kiezen. Of beter gezegd, ik heb tijd nodig om tot een keuze te komen.

Maar kiezen is onvermijdelijk: ga ik in op de mogelijkheid die op mijn pad is gekomen of laat ik dit deze keer aan me voorbij gaan? Hoe weet je vantevoren welke impact of invloed een keuze kan hebben? Natuurlijk kun je dat niet weten, en dat maakt die keuze zo moeilijk te nemen.

In de afgelopen twee jaar heb ik gelukkig nog geen enkele keer spijt gehad, heb ik nog nooit gedacht ‘had ik toch niet beter…’ En dat sterkt me erin dat ik uiteindelijk blijkbaar datgene kies wat op dat moment het beste past en wat het beste past bij de richting die ik op wil. Zo greep ik de mogelijkheid om een heel ander type werk te gaan doen op een bekend thema twee jaar geleden met beide handen aan: het bleek de start van mijn bedrijf. Eerder dit jaar sloeg ik een aanbod af om een aantal maanden in China te kunnen werken: in vele opzichten paste dit aanbod heel goed bij mij, maar op de belangrijkste elementen niet bij wat ik professioneel wil doen.

Op deze zondagavond kraken mijn hersenen weer over een keuze die ik moet maken. Past dit project bij de richting die ik op wil van verdere verdieping op het gebied van maatschappelijk verantwoord en duurzaam ondernemen in Azië? Kan dit me nieuwe netwerken bieden? Durf ik uit mijn eigen fijne comfort zone te stappen om op een andere manier met klanten te werken?

Stiekem weet ik dat, welke keuze ik ook maak, ik daar blij mee zal zijn. Waarom kost het maken van die keuze me dan telkens toch weer zoveel moeite?