Primark

De aantrekkingskracht van Primark

Al maanden verbaas ik me over het straatbeeld in Den Haag. Waar ik ook ben, zie ik ze: de lichtbruine papieren tassen met lichtblauwe opdruk van Primark, de nieuwste grote retailer in deze stad.

Dus moest het er maar eens van komen. Gisteren liep ik even naar binnen om te zien wat er nou zo bijzonder is aan deze winkelketen en natuurlijk aan de kleding die er hangt.

Eenmaal binnen wordt mijn vermoeden bevestigd: hele lage prijzen. T-shirts voor €2,50. Spijkerbroeken voor €15. Jasjes voor €25. Niets is echt mijn smaak, dus dat scheelt: ik hoef in deze winkel geen ingewikkelde ethische afwegingen te maken wanneer ik iets zou willen kopen.

Want, ik kan niet anders dan me afvragen: ‘Hoe kunnen deze prijzen zo ontzettend laag zijn?’

Vragen stellen in de Primark

In bijna geen enkel kledingstuk staat een ‘Made in’ label. Slechts één keer kom ik dat tegen in een jasje dat in Vietnam geproduceerd is. Daarom stap ik toch op een medewerkster af. Vooral omdat ik nieuwsgierig ben hoeveel informatie me ze zelf kan geven.

Tenslotte staat Primark niet bepaald goed bekend qua verantwoorde productie, en ze zullen hier toch vast wel eens vragen over krijgen…. ?

Hoewel ik niet veel verwachtte van dat antwoord, viel het me toch tegen. Op mijn vraag of ze wist waar de Primark-kleding geproduceerd werd, bleek dat ze zelf ook geen idee had. “Ja, daar krijgen we wel eens trainingen over maar dat is alweer zo lang geleden.”

Haar supervisor belde even met de productafdeling en de medewerkster kwam terug met een papiertje waar drie landen op geschreven stonden (waaronder China en India). Tja. Eigenlijk wilde ik meer weten dan alleen dat.

Ik liep met haar mee naar haar supervisor om te vragen of ze me iets kon vertellen over bijvoorbeeld arbeidsomstandigheden en hoe Primark daar mee om gaat. Die informatie kon ik het beste vinden door contact op te nemen met het corporate office of door op de website te kijken, zo werd me verteld.

……

Welke informatie is er wel?

Het voelde gisteren een beetje als spioneren. Ook nu ik dit zo opschrijf voelt het ongemakkelijk. Ik liep niet naar binnen om nieuwe content voor mijn blog te vinden. Maar dat ik bij een grote kledingretailer, die vaak onder vuur ligt over de vraag hoe verantwoord de productie van zijn kleding is, geen ander antwoord kon krijgen dan ‘Kijk maar op de website’, daar schrok ik wel van. Naïef? Misschien wel.

Eenmaal thuis heb ik daarom wat verder gekeken.

De website van Primark bevat gelukkig wel veel informatie. Zo is de volledige Code of Conduct die het bedrijf hanteert in verschillende talen te lezen, wordt informatie gegeven over de inspecties van fabrieken in Bangladesh, en wordt ingegaan op het gebruik van chemische middelen bij de productie van kleding (en hoe Primark dit verbetert – mede onder druk van Greenpeace).

Dat klinkt dus zeker niet slecht. Tegelijkertijd scoort het bedrijf bij Rankabrand – die de ranking grotendeels samenstelt op openbaar beschikbare informatie, zoals via websites – niet hoger dan een D-label. Dat is dus helemaal niet zo goed. Daar valt ook te zien dat geen enkel groot kledingmerk hoger scoort dan C-niveau, ver onder het maximaal haalbare A.

Op basis van de Rankabrand lijst, lijkt Primark vooral slecht te scoren op de informatie die ze (niet) geven over hun milieu. Dat is ook te zien in de Code of Conduct, waar over milieu slechts wordt gezegd: “Primark wil haar inzet voor het milieu delen met de leveranciers waarvan de werkwijzen voldoen aan de van toepassing zijnde milieunormen” artikel 4.1 van de Code of Conduct).

Op sociale onderwerpen klinkt de Code of Conduct uitgebreid, maar het lijkt hier ook vaak te gaan om een aantal doelstellingen en toezeggingen. Zoals bijvoorbeeld op het gebied van leefbaar loon. Op dat onderwerp wordt niet alleen kritisch naar Primark gekeken voor hun activiteiten in de productieketen, maar ook in hoe het bedrijf eigen medewerkers in winkels in Groot-Brittanië beloont.

Al met al klinkt het niet slecht. Het bedrijf vertelt in elk geval veel meer dan ik had verwacht. Hoewel ze ook aangeven die grote stap naar transparantie – het publiceren van hun leverancierslijst – niet te maken vanwege commerciële overwegingen.

Hoe bepaal je je keuze

Het blijft wel bij me knagen: hoe kunnen die prijzen zo laag zijn? Primark zelf zegt dat dat lukt door efficiënte productietechnieken, grote volumes en kleine winstmarges en het ontbreken van dure reclamecampagnes. Plausibele redenen. Maar toch.

Ook het feit dat de medewerkers in de winkel me niets meer konden vertellen dan dat ik op de website meer informatie kon vinden, bemoedigt niet.

Het is wat mij betreft weer een voorbeeld van hoe moeilijk het is om als consument nu goed te weten hoe duurzaam je kleding echt geproduceerd wordt. Informatie vinden kost veel moeite, is niet altijd duidelijk of is soms zelfs tegenstrijdig.

Gelukkig – voor mij – geef ik liever mijn geld uit aan de merken die kleding maken die veel beter passen bij mijn stijl én op een positieve manier laten zien hoe dit bijdraagt aan werknemers in fabrieken of welke impact die productie heeft op het milieu.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *