Ontdekkingstocht van een nieuwe taal

Zodra ik op vrijdagmiddag in de tram naar Ypenburg stap, weet ik dat het bijna weekend is. Het enige dat nog bij mijn werkweek hoort – nou ja, vaak heb ik ook in het weekend nog genoeg werkklusjes te doen – is om het komende uur te proberen iets zinnigs te kunnen antwoorden op de vragen die mijn lerares mij stelt. In het Mandarijn Chinees, wel te verstaan.

Stiekem wist ik het natuurlijk al lang: om je echt te kunnen verdiepen in een land is de taal essentieel.

Dat ik het Chinees in mijn vorige baan als adviseur over ondernemen in China niet nodig had, was misschien eerder een uitzondering volgend uit de omvang van de organisatie waar ik voor werkte. Maar in de afgelopen anderhalf jaar is die werkomgeving volledig veranderd. En dus heb ik na lang wikken en wegen vorige zomer eindelijk die grote knoop doorgehakt.

Tegenwoordig verdiep ik me daarom weer in een nieuwe taal: de grammatica, uitspraak en – natuurlijk – héél véél karakters die bij deze taal horen. Het doet me soms denken aan de uren, dagen, weken die ik heb doorgebracht in het Arsenaal, een oud kazernegebouw midden in Leiden waar de opleiding Japans van de universiteit gevestigd is. En aan de hoeveelheid Japanse karakters die ik in die jaren in mijn hoofd heb moeten stampen. Toch nog een beetje onverwacht betaalt al dat harde werk van toen zich nu nogmaals terug.

Chinees en Japans zijn taalkundig gezien volledig andere talen maar het schrift… dat lijkt tenminste een beetje op elkaar. En dat zorgt ervoor dat mijn geheugen dat eigenlijk nooit zo heel visueel werkt dat nu wel doet.

Een nieuw woord in het Chinees onthoud ik niet als het me gewoon gezegd wordt. Maar zodra ik zie met welk karakter dit woord geschreven wordt, geeft dat direct betekenis. Zodat dus ook die uitspraak blijft hangen. Voor mijn docenten vast een ongebruikelijke manier van leren, voor mij de énige manier die er voor zorgt dat ik al veel sneller dan verwacht wat grip heb op deze taal.

De onmogelijke taal die Mandarijn voor mij altijd leek heeft daarmee ook eindelijk een beetje zijn aura van ondoordringbaarheid verloren.

Dit is geschreven voor #blogawayNL.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *