Wanneer gooi jij iets naar je tv?

 

Soms maakt één vraag alle verschil.

 

Nadat ik afstudeerde ging ik vol vertrouwen en zin op zoek naar een baan: werk wat er toe deed, me uitdaagde en met een internationale oriëntatie. Wat ik vooral niet wilde was iets met Japan(s): datgene waar ik vlak daarvoor in was afgestudeerd. Gaandeweg bleek natuurlijk dat dit bij lange na niet voldoende was om die gedroomde baan mee te kunnen vinden. Veel te breed, abstract, en ik kon eigenlijk aan niemand uitleggen wat ik dan precies wilde. Maar ja, dacht ik lang, als ze me een kans geven zien ze vanzelf dat ik heel slim en goed ben. Nogal naïef natuurlijk.

De omslag in die zoektocht kwam toen ik eindelijk ‘naar buiten’ durfde te gaan en met mensen ging praten. Natuurlijk praatte ik met vrienden en familie maar nooit eerder had ik het aangedurfd om dat netwerk van vrienden, familie en oud-collega’s van eerdere bijbaantjes in te zetten om in contact te komen met mensen die me misschien wel een stapje verder konden helpen.

Van de gesprekken die ik vervolgens heb gevoerd – waarbij het me telkens verbaasde dat veel mensen júist graag een keer koffie met me wilden drinken hiervoor – blijft me altijd nog iets specfieks uit elk individueel gesprek bij. Advies, een perspectief, een vraag.

Eén gesprek had vooral impact.

Ik was bij een alumni bijeenkomst in contact gekomen met een collega-Japanoloog die al een stuk verder in zijn carrière was. Toen ik vertelde dat ik al lang op zoek was naar een interessante baan, bood hij direct aan om daar een keer verder over te praten.

Zo geschiedde een paar weken later met koffie in een café aan het Rapenburg in Leiden. En wat hij deed in dat gesprek was eigenlijk heel simpel: hij stelde vragen. De belangrijkste:

Waar maak je je druk over wanneer je naar het journaal kijkt, en waarom is dat?

Het zorgde ervoor dat ik op een andere manier ging kijken naar wat ik wilde doen én waarom. Dit veranderde mijn zoektocht: ik wist langzaam maar zeker manieren te vinden om preciezer te ontdekken wat ik wilde doen, en om dat vervolgens beter uit te leggen in bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken.

De zo vurig gewenste baan volgde niet al te lang daarna – hoewel het nog heel wat meer gesprekken en soul searching vereiste om daar te komen. Maar, dat proces van nadenken over wat ik wil en hoe ik daar kan komen is sindsdien ook niet opgehouden.

Deze periode was ook op een andere manier belangrijk. Niet alleen hielp het me om mijn professionele weg verder te vinden, het liet me ook inzien dat praten, durven vragen en het bouwen van een betrouwbaar netwerk essentieel is om verder te komen – waarmee dan ook. Misschien dus ook niet helemaal toevallig dat juist dat netwerk en het inzetten ervan één van mijn sterke punten is geworden.

Dit is geschreven voor #blogawayNL 2, waarvoor ik de opdracht kreeg om de volgende vraag te beantwoorden:

Wie of wat in je persoonlijke leven heeft je beïnvloed zodat je jouw werk/studie/passie hebt gekozen? Schrijf een ode aan die persoon en wat jij tot op heden daarmee doet en het in leven houdt.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *