vaar je eigen koers afscheid

‘Vaar je eigen koers’

Het was een emotioneel afscheid.

Ik stond op het punt om de organisatie te verlaten waar ik ruim vijf jaar had gewerkt. Een organisatie die mij vanaf het begin een plek bood waar ik me thuis voelde. Waar me veel kansen werden gegund om interessante projecten op te pakken en mezelf als professional verder te ontwikkelen. Waar ik me eigenlijk altijd gesteund voelde door management en collega’s. Het voelde als het einde van een tijdperk.

De aanloop naar deze dag had lang geduurd. Met veel organisatieveranderingen door de jaren heen, die voor mij vaak goed uitpakten. Tot de laatste. Toen nog bleef het heel lang onduidelijk wat dat voor mij betekende. Kon ik blijven? Moest ik weg? En als ja, wanneer dan?

Ik kon niet tegen de onduidelijkheid.

De onduidelijkheid deed pijn. Maar de onduidelijkheid zorgde er langzamerhand ook voor dat ik aan de slag ging met een plan B. Wat dan wel? Dat ontdekken kostte tijd, veel praten met mensen, veel reflectie op wat ik belangrijk vond.

Ik ging uiteindelijk eerder weg dan ikzelf en anderen hadden verwacht.

Dat was goed en nodig. Het was eng en spannend: ik wist nog steeds niet helemaal precies wat ik ging doen. Ik had de mogelijkheid gekregen om me verder te ontwikkelen in het werkveld van internationaal MVO en met concreet uitzicht om snel te kunnen starten als zelfstandig ondernemer. Die kans heb ik met beide handen aangepakt. Die kans kwam vroeg, voordat ik eigenlijk echt goed had uitgedacht hoe mijn ondernemerschap er uit zou komen te zien.

Maar beter deze vroege kans grijpen dan wachten op het perfecte moment om te starten. Dat moment bestaat niet.

Die laatste dag op kantoor was vreemd. Er waren nog wat laatste mailtjes af te maken, wat laatste details toe te voegen aan mijn overdrachtsdocumenten. Ik stuurde een laatste mail naar de mensen met wie ik samen had gewerkt, intern maar ook de collega’s en externe partners in China en bij andere organisaties. Ging ik echt weg?

De afscheidsborrel ging in een roes voorbij. Natuurlijk zou ik sommige mensen zeker nog weer zien, maar dat moment was overweldigend. Ik herinner me dat ik amper uit mijn woorden kwam om iedereen te bedanken en te vertellen hoe erg ik het naar mijn zin had gehad om bij en voor deze organisatie en met deze mensen te werken.

Dat was het dan, een gewone dinsdag in het vroege najaar bijna drie jaar geleden.

Ik was klaar om aan dat plan B te beginnen, ook al wist ik nog steeds niet helemaal precies welke vorm dat zou krijgen.

 


Naar het ondernemerschap

De afgelopen weken heb ik veel nagedacht over waarom ik toen, in 2012, de stap heb gezet naar dat ondernemerschap. Ik heb daarvoor gekozen omdat het voor mij een middel was om te werken op de onderwerpen waar ik mee aan de slag wilde: verantwoord ondernemen in Azië. Ik heb ook vaak gezegd dat een volgende baan evengoed dat middel kan zijn, en dat het ‘ondernemer zijn’ niet mijn ultieme doel is.

Die woorden heb ik de afgelopen weken vaak in gedachten gehad: er kwam onverwacht een mogelijkheid van een inhoudelijk bijzonder interessante baan op mijn pad. Ik houd van inhoud. Mijn werk moet ergens over gaan. Is dat genoeg om de stap naar een nieuw loondienstverband te zetten?

Ik werd geconfronteerd met de vraag of ik het ondernemerschap en de zelfstandigheid daarin wilde opgeven voor zo’n nieuwe baan. Een baan brengt naast interessant werk veel elementen met zich mee die voor mij belangrijk zijn, of elementen die het leven misschien net iets makkelijker zouden maken. Collega’s. Niet alles zelf hoeven bedenken. Financiële stabiliteit. Een groter geheel waar je een bijdrage aan levert.

Ik moest terugdenken aan die baan waar ik een paar jaar geleden afscheid van nam. Wat waren daarin de elementen die voor mij zo goed werkten? Wat heb ik nodig om mijn werk goed te kunnen doen?

Eén van de belangrijkste elementen daarin is om de verantwoordelijkheid en ruimte gegeven te worden om mijn werk goed uit te voeren op een manier die bij mij past.

Dankzij die ruimte destijds heb ik me in die periode kunnen ontwikkelen tot een sterke professional met een krachtig netwerk: of ik nu als werknemer ergens in dienst ben of ‘gewoon’ als zelfstandig ondernemer werk.

Maar de crux zit in het laatste stukje:

op een manier die bij mij past

Dat betekent dat ik voor nu mijn eigen koers vaar, zoals iemand dat vandaag tegen me zei. Verder werken aan het succesvol maken van mijn onderneming. Verder bouwen aan mijn visie op goed ondernemerschap in Azië en hoe Nederlandse bedrijven daarmee aan de slag kunnen.

Gelukkig doe ik dat sinds afgelopen weekend weer met hernieuwde energie en vol overtuiging van mijn succes.

—-

Dit is geschreven voor de ‘Ik Blog de Zomer Door’ challenge van Karin Ramaker.  

“De derde blogopdracht van Ik Blog De Zomer Door: Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. De zomervakantie begon en je nam afscheid van een belangrijke periode, om uit te kijken naar een nieuwe periode. Kun jij je nog herinneren, die laatste dag in groep 8, wat vroeger de zesde klas was? Was het een mooie dag, een verdrietige dag? Hoopvol? Eng? Scheen de zon en zei een leraar nog iets speciaals tegen je? Beschrijf in detail hoe die dag was en hoe het je gevormd heeft.”

Ik heb er voor gekozen deze opdracht te laten gaan over “je nam afscheid van een belangrijke periode, om uit te kijken naar een nieuwe periode”.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *