CinemAsia is in town!

Based in the Amsterdam region and no weekend plans yet? Then take your pick from the CinemAsia program for a film-filled weekend.

Whether you are looking for a Chinese blockbuster, animations, a Japanese food documentary, a love story, or something from the Philippines, South Korea or maybe Indonesia – you can find it in Amsterdam this weekend.

And, of course I can’t resist highlighting one of the films which has a responsible business theme to it. The movie Another Family portrays a South Korean story, in which a father confronts the company where his daughter was employed in one of the company’s factories. Having had poor health and safety procedures, the daughter fell ill and died after working here.

It is based on a true story in Korea, but could also have been a story from China or other Asian countries, where there are still regular reports of similar cases. Just this week, Dutch trade union FNV published about a case of a Chinese worker contracting aenemia after working with chemicals.

I look forward to catching some good films myself when I’m there on Saturday and Sunday. See you there?

 

Het ideale werkritme

In de trein heb ik mijn laptop open geklapt met de intentie om de komende 2,5 uur onderweg naar Groningen flink wat werk te verzetten: ik wil in elk geval een aantal klusjes wegwerken waar ik deze week niet aan toe ben gekomen omdat ik plotseling bij een nieuwe opdrachtgever voor een project moest inspringen.

Maar starend uit het raam merk ik al snel dat dit niet het moment wordt waarop ik even 2,5 uur kan knallen. Jaloers kijk ik naar het meisje schuin voor me die pagina na pagina vol tikt op haar laptop.

Wat heb ik wel nodig om in een goede workflow te komen? Om aan het einde van de dag het gevoel te hebben dat ik veel heb gedaan? En dat is eigenlijk het lastigste als ik gewoon moet schrijven: een onderzoeksverslag of een uitgewerkt projectvoorstel bijvoorbeeld.

  • Daglicht, bij voorkeur met uitzicht
  • Koffie (of ’s middags het liefst een grote pot thee)
  • Geluid, niet al te luid maar wel geroezemoes op de achtergrond: geluid van een kantoor met mensen, of een koffietentje om de hoek, of thuis van de radio.
  • Duidelijk overzicht van wat er moet gebeuren

Deze vier dingen zijn belangrijk, hoewel het helaas niet zo is dat ik dan automatisch in die workflow kom. Het liefst ga ik mijn huis uit: het maakt niet zo veel uit waar maar dan heb ik tenminste het gevoel dat ik ergens naar toe ga om te werken. Favoriete plekken zijn tegenwoordig S2M Haagse Toren of koffieplekken als De Overkant.

Maar mijn werk brengt me vooral ook vaak op kantoren van opdrachtgevers, waar ik dus in een meer reguliere kantooromgeving aan de slag kan – en tegelijkertijd weer wat tijdelijke collega’s erbij heb om een praatje mee te maken of te gaan lunchen. Want ook dat soort breaks zijn nodig om vervolgens weer goed verder te kunnen.

De dagen waarop die flow lukt zijn heerlijk.

Met voldoening kijk ik dan naar de doorgestreepte taken op mijn planningsbord van die week en naar de resultaten van zo’n dag: nieuwe afspraken in mijn agenda, een gehaalde deadline voor een set aanbevelingen, of een nieuw netwerkevent wat op poten staat.

Dit is geschreven voor #blogawayNL.

Wanneer gooi jij iets naar je tv?

 

Soms maakt één vraag alle verschil.

 

Nadat ik afstudeerde ging ik vol vertrouwen en zin op zoek naar een baan: werk wat er toe deed, me uitdaagde en met een internationale oriëntatie. Wat ik vooral niet wilde was iets met Japan(s): datgene waar ik vlak daarvoor in was afgestudeerd. Gaandeweg bleek natuurlijk dat dit bij lange na niet voldoende was om die gedroomde baan mee te kunnen vinden. Veel te breed, abstract, en ik kon eigenlijk aan niemand uitleggen wat ik dan precies wilde. Maar ja, dacht ik lang, als ze me een kans geven zien ze vanzelf dat ik heel slim en goed ben. Nogal naïef natuurlijk.

De omslag in die zoektocht kwam toen ik eindelijk ‘naar buiten’ durfde te gaan en met mensen ging praten. Natuurlijk praatte ik met vrienden en familie maar nooit eerder had ik het aangedurfd om dat netwerk van vrienden, familie en oud-collega’s van eerdere bijbaantjes in te zetten om in contact te komen met mensen die me misschien wel een stapje verder konden helpen.

Van de gesprekken die ik vervolgens heb gevoerd – waarbij het me telkens verbaasde dat veel mensen júist graag een keer koffie met me wilden drinken hiervoor – blijft me altijd nog iets specfieks uit elk individueel gesprek bij. Advies, een perspectief, een vraag.

Eén gesprek had vooral impact.

Ik was bij een alumni bijeenkomst in contact gekomen met een collega-Japanoloog die al een stuk verder in zijn carrière was. Toen ik vertelde dat ik al lang op zoek was naar een interessante baan, bood hij direct aan om daar een keer verder over te praten.

Zo geschiedde een paar weken later met koffie in een café aan het Rapenburg in Leiden. En wat hij deed in dat gesprek was eigenlijk heel simpel: hij stelde vragen. De belangrijkste:

Waar maak je je druk over wanneer je naar het journaal kijkt, en waarom is dat?

Het zorgde ervoor dat ik op een andere manier ging kijken naar wat ik wilde doen én waarom. Dit veranderde mijn zoektocht: ik wist langzaam maar zeker manieren te vinden om preciezer te ontdekken wat ik wilde doen, en om dat vervolgens beter uit te leggen in bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken.

De zo vurig gewenste baan volgde niet al te lang daarna – hoewel het nog heel wat meer gesprekken en soul searching vereiste om daar te komen. Maar, dat proces van nadenken over wat ik wil en hoe ik daar kan komen is sindsdien ook niet opgehouden.

Deze periode was ook op een andere manier belangrijk. Niet alleen hielp het me om mijn professionele weg verder te vinden, het liet me ook inzien dat praten, durven vragen en het bouwen van een betrouwbaar netwerk essentieel is om verder te komen – waarmee dan ook. Misschien dus ook niet helemaal toevallig dat juist dat netwerk en het inzetten ervan één van mijn sterke punten is geworden.

Dit is geschreven voor #blogawayNL 2, waarvoor ik de opdracht kreeg om de volgende vraag te beantwoorden:

Wie of wat in je persoonlijke leven heeft je beïnvloed zodat je jouw werk/studie/passie hebt gekozen? Schrijf een ode aan die persoon en wat jij tot op heden daarmee doet en het in leven houdt.

Emote

When you share an emotion, people will remember.

When you share a story, people will remember.

This is what I took home tonight after listening to Vikas Jhingran while he spoke about what it takes to write World Championship speeches.

Afterwards in the bar, a friend and I were talking about both our blogs. Both starting entrepreneurs and both trying to convey what we do through our blogs.

I’m struggling to do that last bit. But it took until tonight – and until my friend pointed out the obvious – that the above two lines don’t just apply to amazing speeches. They also apply to blogs.

It’s not surprising: in public speaking as well my strength lies in speaking about something informative, which I can do in an pleasant, relaxed manner. And I do the same in my blog posts: they are mostly rational, factual, filled with jargon. But: what happened to the story? Where’s the emotion?

To develop my blog into what I want it to be, I need to share the stories and the emotions. I know they are there. It’s why I do what I do. But how to get it out there?

Perfect timing for #blogawaynl to start next week…

Getting your message across: make it stick

How to ensure your idea will be remembered and acted on by the people you talk to?

It’s not easy answering that question, or rather, it’s not easy to really put that answer into practice. But the book Made to Stick, with the telling subtitle of Why some ideas survive and others die, is a pretty good read to get to that answer.

I picked it up at the bookshop some time ago as I’d heard quite a few professional speakers mention this book as a great resource on understanding better how to communicate effectively: how can you get your message across so that it ‘sticks’ and people remember, understand, and importantly, act on it.

This is not only a topic I work on through my Toastmaster speeches, but I also have a professional interest in this: in what way can you communicate about sustainability and responsible business practices to induce people to act? And more personally: how can I communicate about the work I do so I can successfully find projects and clients and deliver the work they expect?

The book breaks down the components of a ‘sticky’ idea, which conveniently fit into the acronym SUCCESs:

  • Simplicity
  • Unexpectedness
  • Concreteness
  • Credibility
  • Emotions
  • Stories

The chapters all focus on one of these components, which are illustrated with tons of stories and anecdotes – and doing precisely what it says to make something stick. Very insightful and it helps you to understand the pitfalls which are just around the corner for every professional talking about what you do to an audience who doesn’t know:

When you open your mouth to communicate, without thinking about what’s coming out of your mouth you’re speaking your native language: Expertese.

This, the curse of knowledge, returns often throughout the book: rightly so as it’s so easy to expect your audience to also know what you know. But they don’t. Of course.

The book makes it seem easy to spot or create stories that will make your message stickier. I wish it were! But, I’m definitely going to look better at what components of sticky ideas my communications include, and how to improve that. Starting with my next Toastmaster speech….

What is ‘responsible growth’?

The theme of last week’s summit was Responsible growth, inclusive business. While there was some discussion and explanation of what inclusive business is, I didn’t hear any on the question what responsible growth is. And, to me, a relevant question: is it possible?

The previous time I was in Guangzhou, the colleague I was here to meet took me straight out of the city and on a road trip to Shenzhen and Dongguan with the aim to show me some of the extremes of growth in China. That led to this blog post and a few seconds of fame in an online BBC article.

During that trip, we also got talking about that question of ‘what is growth’ and can it be achieved responsibly? At that time I was just getting into some of the reading that is available arguing the impossibility of sustained economic growth on our planet. Since that time I cannot stop thinking that indefinite economic growth doesn’t seem quite natural, despite the fact that that is the only economic system we are used to – and the only one that appears to be working. But is it?

I could continue with a long post on the topic, but I fear my thoughts about it have still not come to a convincing conclusion – and more importantly, haven’t come to any way that we could tackle this systemic fault (if it is). As it would end up being just a long rambling blurb, I will leave you with the following two things as a start to this topic:

Watch the Impossible Hamster (only 1 minute, you can do it)

And get your hands on Tim Jackson’s Prosperity without growth, and start reading. (or, if you are impatient and want a quick insight into his argument, listen to his TED-talk)

The power of networks

social networking
via Flickr/Sean MacEntee

I’m an active user of all kinds of social media, as you can tell from some of the links on this blog. But, there are plenty of things that I don’t like about social media – or rather, that I dislike in how people use it.

For example, one of my pet peeves on LinkedIn is receiving an invitation to connect from someone I’ve never met who doesn’t include anything personal in that invitation.

Who are you?
Why do you want to connect with me?
Why is it interesting for me to connect with you?

These are some of the questions that immediately pop up when I see yet another one of these emails popping up in my inbox.

Ususally, I ignore. (So, if you are reading this and I don’t know you, but you once sent me an impersonal LinkedIn invitation: now you know why I didn’t accept) Sometimes, I’m in a good mood. And I think, ‘Sure, I’ll reply. Why not?’

When I do, I accept an invitiation, but also reply with a message to the sender to find out more about this person and the things we might have in common. I like knowing my network – that doesn’t have to mean we go way back, but I want to have some idea of who you are. Of course, this appraoch doesn’t always work. And those people, after time, are deleted from my contact list again. But sometimes, the results go way beyond anything I had expected.

One of these invitations a year ago ultimately led to a small project to help his company set up a location in Tokyo – and, incidentally, was my first project as an entrepreneur. And this week I finally replied to another one of these invitations which had been sitting in my inbox for a while staring at me indecisively. It’s now a few days later, I’m also in touch with one of his contacts and together we’re talking about a possible collaboration to work on in September. It may not happen, of course, but just the idea that this is a possibility leaves me amazed at the power of (online) networks.

It’s also a good reminder to just do this more often: connect and talk to people. It’s the only way to make social media such as LinkedIn and Twitter (and probably all the others) work in the way you would like them to. Anyway, I guess this article (in Dutch) pretty much sums that up as well.

And probably, it’s the only way anything in the world works.

“Dance dance, otherwise we are lost”

PINA – Tanzt, tanzt, sonst sind wir verloren – Deutscher Trailer from neueroadmovies on Vimeo.

Gisteravond, terug in mijn hotel in Parijs na een avond bijpraten met goede vrienden, val ik op tv in de documentary Pina, over het werk van choreografe Pina Bausch. Een bijzondere film die ik een tijd terug eens in 3D in de bioscoop heb gezien, absolute aanrader dus!

Nu ik de film weer zie, na in de tussentijd ook regelmatig naar moderne dansvoorstellingen te zijn geweest, heb ik het gevoel steeds meer te herkennen; bewegingen, muziek, thema’s.

Ik blijf geboeid kijken naar haar stuk ‘Vollmond’ wat uitgezonden wordt na de documentaire. Volle maan – en het stuk bestaat vooral uit individuele dansers die ‘gek’ doen op het podium. Soms bedeesd, soms uitbundig, soms klein, soms groot. Dans boeit. In welke vorm ik het ook zie, telkens blijf ik kijken. Dus ook nu weer.

De uitspraak in de titel komt van haar – en komt vanavond ook even aan. Omdat het doet denken aan de twee onverwachte begrafenissen die ik de afgelopen maand had. En vooral omdat ik toen telkens dacht: het is zo belangrijk om datgene te doen wat je echt wil doen, waar je blij van wordt, gelukkig van wordt, energie van krijgt.

Dat zie ik misschien ook wel terug in een goed dansstuk: dansers die vol overgave iets bijzonders neer zetten.

Dance, dance! Otherwise we are lost.

Van chaos naar structuur

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om een ‘educatieve’ presentatie te geven bij een nieuwe Toastmasters club in Almere. Ik ben al jaren lid van Toastmasters, een organisatie waar je leert om goed te spreken in het openbaar. En in plaats van dat het – zoals in het begin – gaat om die zenuwen te overwinnen en om met vertrouwen voor een publiek te staat, is het al een tijd lang gewoon leuk geworden. Leuk: om een mooi verhaal te vertellen of om te bedenken hoe je jouw boodschap het beste kunt overbrengen aan je publiek.

Maar, aan andere mensen vertellen hoe zij het beste een goede speech in elkaar kunnen zetten, terwijl ik daar zelf altijd heel chaotisch in ben, is toch wel weer een nieuwe uitdaging. Ook omdat praten over de structuur van een speech gewoon een heel saai en droog onderwerp is. Hoe maak je dat nou leuk en vermakelijk?

Inspiratie zit gelukkig in een klein hoekje, en bij het opruimen van mijn huis kwam ik een bolletje blauw touw tegen wat ik ooit eens heb gebruikt bij een teamdag om te laten zien hoe belangrijk verbinding is. Want zolang iedereen het touw vast houdt, gaat het goed. Maar laat ook maar één persoon dat touw los, dan wordt het chaos en raak je de verbinding kwijt.

En eigenlijk is het ook zo met de structuur van een speech. Die heeft ook verbinding nodig. Van opening naar je argumenten naar een goede conclusie. En dat symboliseerde dat blauwe touw (of ook wel: de bekende rode draad): je belangrijkste punten moeten met elkaar verbonden zijn, anders wordt het een grote berg spaghetti.

Recommended: Shareable

One of my recent website/blog finds is Shareable, a website bringing together stories and news from the world of the ‘sharing economy’. I’m not too sure what I think of naming another concept – I’m not a fan of labelling everything that is supposedly different, but maybe not really.

Anyway, what I like about Shareable – and I don’t nearly read everything – is the variety of topics and the new things I find when looking through a few days’ worth of articles.

It’s where I found Legobombing, where I’m following the saga of a junior co-worker (which coincides with my own route of discovering fitting workspaces and the so often alluded to ‘serendipity’), and many more bits of information on what happens when people find each other and start doing stuff together.

I love the glimpse of optimism and creativity in the midst of so many depressing stories in the news these days.